เราอยากตาย

ทุกคนอ่านหัวข้อก็คงอดคิดไม่ได้ว่า อีนี่เรียกร้องความสนใจ 555555 เราจะอธิบายทุกอย่างให้เข้าใจค่ะ
เราไม่สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ป่วยซึมเศร้าได้ เพราะเราไม่เคย ไปหาคุณหมอ เราอายุ17 และคนรอบตัวไม่ใส่ใจที่จะพาไป แต่เราทำแบบประเมิณในเว็ปของโรงพยาบาลจิตแพทย์ ได้ 22 คะแนนซึ่ง อยู่ในเกณฑ์ซึมเศร้าขั้นรุนแรง

ครอบครัวเรา อยู่กันเป็นครอบครัวใหญ่ 7 คน ซึ่งน้องสาวพ่อ และลูกชายของเขาไม่พูดกับเรามา 3 ปีแล้ว (ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกัน) สาเหตู เขาชอบแขวะชอบแซะเรา ทุกวัน จนเราโมโห เลยไม่พูดกับเขา แต่เรายังพูกกับลูกชายเขาอยู่ พอมาช่วงนึง ย่าก็สั่งห้ามไม่ให้ลูกชายเขาคุยกับเราอีก (อายุ6ขวบ)

ภายในครอบครัวมีการแบ่งชนชั้นกันอย่างชัดเจน ซึ่งเราคือ ชนชั้นล่างสุดของบ้าน ทั้งๆที่บ้านหลังนี้สร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงพ่อเรา แต่กลับเป็นน้องสาวเขาที่ได้รับการเทิดทูญ 
    พ่อกับแม่เราแยกทางกันตอนป.5 หลังจากนั้นเราก็เลือกอยู่กับแม่ ซึ่งเขาก็ชอบตะหวาดใช้คำพูดรุนแรงกับเรา
ทำร้ายจิตใจจนคิดว่าเราคือลูกจริงๆของเขารึเป่ลา ม.2 เราไม่ขอทนต่อ กลับมาอยู่กับพ่อ ซึ่งเหตุการณ์ทุกอย่างก็เป็นไปตามด้านบนเลยค่ะ

เราสมเพชตัวเองมากๆ บางครั้จะออกไปกินข้าวก็ยังไม่กล้า เพราะครั้งนึงตอนเรากำลังตักข้าว ย่าตะโกนด่าเราออกมาจากในบ้าน
"มันไม่แดหรอกเป็นสเนียดปากมัน" และก็ด่าเราอีกสารพัดที่เขาจะด่าได้ ทุกครั้งที่เราอะไรแบบนี้ พ่อไม่สามารถปกป้องเราได้ เพราะอย่างที่บอกเราคือชนชั้นล่างที่สุดของครอบครัว เรากลับมาอยู่กับพ่อ ตอน ม.2 พ่อก็มีแม่ใหม่ ซึ่งถามว่าเขาดีไหม ก็ดี  แต่เขาก็ต้องเอาตัวรอดด้วยเหมือนกัน ก็ตามสเต็ป เขาจะมาปกป้องคนชั่วๆแบบเราทำไม ทุกครั้งที่เราโดนแบบนี้ ก็จะไปปรึกษาญาตคนนึ่งว่าทำไม เขาเป็นแบบนี้ ทำไมทำแบบนี้ แต่สุดท้ายญาตคนนั้นก็เอาไปบอกย่าเราหมดเลย และแต่งสีเติมไข่ให้ กลายเป็นว่าจากปรึกษา เป็นนินทา เราไม่มีสิทธิ์ อธิบาย อย่างที่บอก เรามันชนชั้นล่าง

อาการอยากตายของเรามันเริ่มมาจากตรงไหน เราเองก็จำไม่ได้ รู้ตัวอีกที ก็อยากตายทุกวันๆ เราเริ่มทำร้ายตัวเอง ด้วยการตบหน้า เดิมทีเราเป็นแรงเยอะงัดข้อกับผู้ชายเรายังชนะ ฝ้าดเต็มแรงไปที่แบบไม่หยุด จนสิวอักเสบขึ้นเต็มไปหมด เรากำลังคิดว่าจะกรีดแขนบ้างดีไหม และกินยาตายดีไหม ครั้งหนึ่ง เรื่องทุกอย่างรุมเร้าเรา เราออกจากปัญหาที่เราสร้างเองไม่ได้ เราเลยคิดจะจบมันดวยตัวเราเอง ซึ่งมันเป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว ตอนนั้นเรากำยาฆ่าเชื้อ เกือบ 10 แผง
(เราเคยผ่าตัด รพ.ให้มา) เรากำมันแน่นมาก และคิดว่าหมดเนี่ยยังก็ไม่รอด ใจนึงอยากตาย ใจนึงอยากอยู่ แต่ความตายมันแรงเยอะมากๆ มันดึงเราจนเกือบสู้ไม่ไหว แต่เราก็ยังไม่ทำแบบนั้น เพราะมีความคิดนึงแว่วมาว่า ถ้ามันไม่ตายล่ะ พ่อแม่ คนรอบตัวพวกเขาคงมีภาระเพิ่มอีก 
เราไม่อยากเป็นภาระใครอีกแล้ว เราทำร้ายคนรอบตัว เราทำให้พวกเขาทุกข์ใจ

มันคงจะดีมากๆ ถ้าเราหายไป ปัญหาก็จะน้อยลง พวกเขาก็อยู่กันแบบมีความสุขมากขึ้น และพ่อกับแม่ จะได้ไม่ต้องมีภาระเป็นสัปหลาดแบบนี้
ยังไม่รวมเรื่องหน้าตาที่โดนบูลลี่มาตลอด 
เราเกลียดตัวเองมาก เกลียดมาที่สุด ทำไมเราถึงยังตื่นได้อีกว้ะ เราถามตัวเองแบบนี้ทุกเช้าที่เราตื่น